In mijn werktijd als juf had ik het ontzettend naar mijn zin met de kinderen, maar het systeem waar ik in zat, vond ik heel moeilijk. Ik voelde mezelf vaak eenzaam en had geen antwoord op de vraag; wat is er dan? Waarom zie ik zo veel wat niet klopt en waarom zien die anderen dat niet? Of ben ik hier juist de onwetende en kan ik niet wat die anderen allemaal wel kunnen? Het bleef altijd een strijd in mij om dat gevoel te onderdrukken. ngl Net als die bal die je onder water drukt, maar continu tegendruk geeft om naar boven te willen. Nu weet ik dat het geen kwestie van goed of fout was, maar puur een andere manier van kijken, een andere beleving. En ja, ik ben eigenwijs. Ik kan mezelf erg moeilijk aanpassen als het voor mij niet klopt. Als ik voel dat dingen enkel gedaan worden omdat dat nu eenmaal ooit iemand bedacht heeft. (lang geleden!) Dat daar allerlei methodes achter zitten die misschien ooit werkten, maar nu in deze tijd toch zeker niet meer.
Mijn ziel had een ander plan voor mij. Na vele pogingen om in het systeem te passen kreeg ik meer en meer de behoefte om me er van los te koppelen en echt te luisteren naar wat ik nodig had. Alles heeft toch wel ergens een reden en juist mijn lange tijd in het onderwijs heeft me veel geleerd over mezelf. Het belangrijkste is dat ik nu weet dat ik op mezelf mag vertrouwen.
Ik mag groots denken. Me groots voelen. Mijn eigen talenten gaan zien als iets heel moois. En eigenlijk dat precies zou ik de kinderen ook zo gunnen. Dat ze mooi en goed zijn van zichzelf. Zonder te hoeven presteren en zich te vormen in een mal waar ze misschien helemaal niet in passen. Want wie bepaalt die mal? Zijn wij niet allemaal op zoek naar een leven waarin je zelf je eigen vorm mag bepalen? Juist precies zo dat je goed tot je recht komt? En dus gelukkig kunt zijn?
Daarom ben ik gestart met mijn nieuwe praktijk: Jij en je kind. Daarin ga ik ouders coachen die wat steun kunnen gebruiken bij het opvoeden van hun kind. Het kind hoeft niet te veranderen, maar de ouders mogen leren om door een andere bril te kijken naar het gedrag waar ze moeite mee hebben.
Lastig gedrag is vaak een hulpvraag van het kind, een boodschap voor de ouders en meestal een vorm van liefde, verpakt in bijvoorbeeld boosheid of huilbuien. Wat het kind wil is soms gewoon wat extra aandacht of juist wat minder druk ervaren door te hoge verwachtingen waar het niet aan kan voldoen. Als de ouders dat inzien, komt er meer begrip en daardoor een andere reactie
Ik ga graag met de ouders op zoek naar die verborgen boodschap.
Graag hou ik jullie op de hoogte van mijn stappen die ik neem d.m.v. deze blogs.
Tot de volgende keer.
Liefs Esther.