Zij zaten in groep 8. Ik was toen onderwijsassistent. 2 grote pubermeiden en 2 grote lange knullen met een standaard boze blik. Ze hadden extra begeleiding nodig voor rekenen, maar ik kwam er al snel achter dat het rekenen maar bijzaak was. De eerste keer dat ik ze meenam was een totale ramp. Voor mij dan 😳
Zij hadden lol en deden wat ze altijd deden. Namelijk uitdagen, treiteren en kijken tot hoever ze konden gaan. Dit deden ze ook zo in de klas hoorde ik van de juf. Dit moest anders wist ik. Maar i.p.v. de strijd aan te gaan en mezelf op te stellen als de juf die boven hen stond, wist ik dat ik het alleen aan kon gaan als mijn eerlijkste zelf, zonder masker. Hen geen reden geven om zich tegen me af te zetten.
Zij daagden me uit in groffe taal en lachten om alles wat ik deed of wilde. Ik voelde dat het alleen maar hun ongemak en onzekerheid was dus ik werd niet boos en ik liet hen mezelf zien. Rustig en liefdevol, positief en begripvol. Hielp dat? Nee!🫣
Ze waren dit niet gewend dus het had even tijd nodig om erachter te komen dat ik geen spel speelde maar echt zo was. Iedere keer weer opnieuw. En met hele kleine stapjes kreeg ik hen mee. Ze werden rustiger, gingen zelfs met me praten over dat wat in de klas gebeurde. Het werd steeds gezelliger en meer ontspannen. Na een paar weken gingen ze graag met me mee en voelden ze zich op hun gemak. En ik ook. Er was geen strijd meer nodig. Geen behoefte om elkaar uit te dagen of te klieren.
En dat rekenen? Dat bleef moeilijk. Ze waren al lange tijd niet meer op het gewenste niveau en hadden daar geen motivatie meer voor. Ik kon daar niet veel meer aan veranderen in korte tijd. De meeste tijd besteedden we aan praten, spelletjes doen, knutselen en vooral heel veel lol hebben samen. De band die ik met hen opbouwde was mega mooi en de momenten dat ze bij mij hun gevoelens en problemen deelden, waren voor mij goud. Hoe ik dat gedaan had?
Mezelf zijn. Eerlijk zijn. Geen verwachtingen hebben. Ik liet hen voelen dat ik ze accepteerde zoals ze waren. Ik begreep hen vaak zo goed. Dat voelden ze. Deze kids stonden bekend als lastpakken, probleemgevallen, super ongemotiveerde pubers. En ja, dat bleven ze. Ze konden niet anders meer. Het was hun bescherming, hun manier om het te overleven. Maar ik was trots op ze en blij dat ze mij durfden toe te laten in hun hart. Hun kwetsbaarheid en gevoel lieten zien.
Voor mij weer een bewijs dat kinderen enkel spiegelen wat jij in hen ziet of verwacht. Het begint bij bewustwording en zelfreflectie. Voor jou als ouder, opvoeder, leerkracht. Voor ons allemaal ♥️